Buitenshuis voeden

Vrijheid, blijheid

Al vroeg in mijn zwangerschap wist ik zeker dat ik borstvoeding wilde gaan geven. De start viel echter behoorlijk tegen; ik had een kind dat wel aan de borst wilde, maar de drinktechniek nog niet onder de knie had. Daardoor ontstonden er tepelkloven en liep de melkproductie terug. Gelukkig veranderde dit snel.

Het gemak van overal kunnen voeden
Voor mij was het een gegeven dat ik mijn baby ook buitenshuis meteen zou voeden als ze aangaf graag te willen drinken. Als ik zelf honger heb, haal ik met hetzelfde gemak toch ook een broodje bij de lokale bakker. En ik vond het gewoon makkelijk; geen beperkingen, altijd en overal direct voeding beschikbaar hebben en geen gereken over het aantal voedingen dat je moet meenemen. Zo kan ik er nog wel een paar noemen. Ik vond het heerlijk dat ik naast de gebruikelijke luiertas alleen dochterlief hoefde op te pakken om op pad te gaan.  
 
Toch voorbereid op pad
Ik heb een wat tegenstrijdig gevoel over buitenshuis voeden, want aan de ene kant vind ik borstvoeding geven iets intiems. Aan de andere kant geloof ik in de kracht van de natuur: als je kind honger heeft, leg je gewoon aan. Hoe zit het dan met die blote borst? Tja, mijn preutsheid zorgde er wel voor dat ik voorbereid op pad ging. Ik heb maanden lang voedingsbeha’s gedragen, daar begint het natuurlijk mee. Ontzettend handig! Ik droeg daarover geen speciale voedingskleding, maar bijvoorbeeld wel twee laagjes, zoals een topje onder mijn shirt.  Zo hoefde ik alleen het onderste laagje naar beneden te halen. Afhankelijk van de stemming van mijn kindje, sloeg ik een doek over haar heen. De helft van de tijd trok ze deze er echter gewoon weer af. Zelf vond ik het prettig dat ik (letterlijk) niet te veel bloot gaf.

Geschikte voedingsplek
Voeden kan dus eigenlijk overal. Praktisch kwam het er voor mij op neer dat ik een rustig café of een ander plekje opzocht zodra ik merkte dat mijn dochter wilde drinken. Ik maakte daar een eigen verwenmoment van met een kopje thee of iets anders en vaak iets lekkers erbij. Naast het oersimpele fysieke aspect, zorgde ik ervoor dat het geestelijk ook goed voelde; voor zowel mezelf als mijn kindje zocht ik bij voorkeur een rustig moment om te voeden. Niet op een druk plein, maar een straatje erachter. Niet op drukke tijdstippen zoals tijdens de lunch of het diner, maar ervoor, of juist erna. Ik ging dan het liefst naar een kleiner café, waar vaak bankjes zijn met kussens en dekens. Daardoor kon ik gemakkelijker zitten voor een ontspannen voedingshouding. En ik vond dat het personeel in de kleinere setting vaak meer begripvol reageerde, ze waren meer bereid om me te helpen of met me mee te denken. Ik heb zelf ervaren dat als je het bespreekbaar maakt, men vaak positief reageert. Hoe aardig is het als een personeelslid een ander plekje voorstelt met de woorden: “Daar zit u minder op de tocht?"

Naast de meer gebruikelijke plaatsen, heb ik ook op voor mij wat ongewonere plekjes gevoed. Ik hield wel altijd mijn eigen voedingscode aan: het moest zowel voor mijn baby als voor mij goed voelen. Dus heb ik gevoed in het museumcafé (lekker cultureel), het zwembad (spetterplezier met mijn neefje), op kantoor (ongeplande extra werkdag) en ook tijdens het reizen met het openbaar vervoer. Dit laatste voelde voor mij heel ongemakkelijk, maar mijn baby ging voor. Met de lakentjes die ik bij me had, maakte ik een lekker nestje voor mezelf en voor dochterlief, zodat  ik toch nog redelijk op mijn gemak kon voeden.

Reacties van omstanders
Ik hoor jammer genoeg regelmatig vervelende verhalen over moeders die worden weggestuurd omdat ze op openbare plekken borstvoeding geven. Gelukkig heb ik van onbekenden nooit negatieve reacties gehad op mijn voedingen buitenshuis. Als ik dan toch iets moet noemen, dan blijf ik dicht bij mijn eigen familie. Zo werd het mij niet in dank afgenomen dat ik in hun bijzijn ging zitten voeden. Op familiebijeenkomsten werd ik dan ook altijd ‘vriendelijk’ naar een andere ruimte verwezen. Ik kon dan twee dingen doen: me hier dan heel erg tegen gaan afzetten of het accepteren en lekker apart met mijn kindje gaan zitten voor dit bijzondere moment. Ik koos dus voor het laatste, want ik wilde mijn dochter vooral geen stress bezorgen. Een dergelijke situatie bij onbekenden zou ik ook op die manier hebben aangepakt.  

Momenteel krijgt mijn kindje bijna geen borstvoeding meer en kijk ik terug op een heel positieve borstvoedingsperiode, ook als het gaat om buitenshuis voeden. En dat is niet alleen mijn verdienste, want mijn baby liet zich overal voeden. Als ik aan die momenten terugdenk, krijg meteen weer een lach op mijn gezicht.