Borstvoeding kan bijna overal en altijd!

Bijna twee jaar geleden werden wij de trotse ouders van een prachtige dochter, Anne. Ze werd geboren via een keizersnede en na enkele dagen in het ziekenhuis mochten we samen naar huis. De melkproductie was in het ziekenhuis al goed op gang gekomen. Thuis ondersteunde de kraamverzorgende ons bij het geven van borstvoeding. Ik vond het heerlijk om mijn dochter zelf te kunnen voeden. In het begin moesten we natuurlijk onze draai vinden; welke houding was prettig, hoe zorgde ik dat ze goed aanhapte? Dit lukte steeds beter, waardoor het steeds makkelijker werd om Anne te voeden. De kennis die ik opdeed tijdens de borstvoedingscursus, de ondersteuning van de lactatiekundige en de ervaring van een vriendin hebben me ook erg geholpen.
Voeden in bijzijn van anderen
In het kraambed merkte ik dat er mensen zijn die er moeite mee hadden om erbij te zijn wanneer ik onze dochter voedde. Gelukkig gold dit niet voor iedereen. De eerste ervaringen met het voeden buitenshuis waren tijdens verjaardagen van familieleden. Anne kreeg borstvoeding op verzoek en op drukke verjaardagen wilde ze graag vaker en langer aan de borst drinken. Daar had ik geen problemen mee, maar mijn omgeving soms wel. Er werden dan opmerkingen over gemaakt. In het begin had ik daar moeite mee, vooral omdat ik zelf toch ook wat onzeker was over wat wel of niet normaal was. Gelukkig durfde ik op mijn gevoel te vertrouwen, gesteund door mijn man en de informatie die ik op websites over borstvoeding vond.
Rustpunt
Toen Anne ongeveer drie maanden oud was, zijn we samen op vakantie gegaan naar een vakantiepark. Hier voedde ik Anne in het zwembad, in het restaurant, op het terras, eigenlijk overal waar zij erom vroeg en ik een goede plek kon vinden om te zitten. Het was en is zo makkelijk om altijd voeding bij de hand te hebben, op de goede temperatuur en in de juiste samenstelling. Bovendien is het vaak ook een rustpunt om tijdens een uitje even bij mama te kunnen tanken.

Nu Anne bijna twee jaar is, begrijpt ze dat ze soms even moet wachten totdat ze ‘mama borst’ mag. Vaak lukt dat wel tot we weer thuis zijn. En mocht dit te lang duren? Dan zoek ik een rustige plek op en laat haar bij me drinken.

Borstvoeding: de norm
Tegenwoordig vraagt Anne of ze bij me mag drinken, waarbij er meestal al een handje achter mijn shirt richting mijn borst gaat. Mensen kijken daar vaak wel even verbaasd naar, maar zolang de boel bedekt blijft maakt dat me niet uit. Laatst zei een mevrouw: “ Je zou bijna denken dat ze verwacht dat ze nog aan de borst mag”, waarop ik antwoordde dat ze dat dit ook inderdaad het geval is. Die mevrouw begon te blozen, maar ik kon alleen maar glimlachen. En Anne vindt het de normaalste zaak van de wereld; zo hoort het wat ons betreft ook.