Klein of niet, toch aan de borst!

Mijn partner Jeffrey en ik wilden heel graag een kindje. Wat waren we dan ook blij verheugd toen na een tijdje bleek, dat er een kleintje op komst was. Ik wist al voordat ik zwanger werd dat ik heel erg graag borstvoeding wilde geven. Alleen maakte ik me er tijdens de zwangerschap steeds meer zorgen over.

Afkolven in de zwangerschap
De zwangerschap verliep voorspoedig en we waren dolgelukkig. We genoten van dit mooie wonder. Na een tijdje begon ik me zorgen te maken over de invloed van de vorm van mijn tepels op het geven van borstvoeding. Mijn tepels zijn namelijk ingetrokken en ik was op dat moment heel erg bang dat ik hierdoor geen borstvoeding zou kunnen geven. Daarom heb ik in het ziekenhuis een afspraak gemaakt met de lactatiekundige. Zij gaf aan dat ik vroegtijdig kon beginnen met afkolven om zo mijn tepels te stimuleren om naar buiten te komen. Ik mocht vanaf de 35ste week het afkolven gaan opbouwen.
Dus zo gezegd zo gedaan. In het begin voelde het onwennig en raar. Er kwam ook helemaal geen melk. Later kolfde ik steeds een paar druppels af en trots dat ik was op die hele kleine beetjes melk die ik afkolfde… Mijn tepels kwamen echter nog steeds niet tevoorschijn.
In de 36e week braken mijn vliezen en kwam ik in het ziekenhuis te liggen. Op dat moment kwam er van afkolven niets meer. De verpleegkundigen vonden het maar onzin om voor de geboorte al af te kolven. Ik was het er eigenlijk niet mee eens, maar heb me erbij neergelegd.
 
Een moeilijke start
Met exact 37 weken werd onze zoon Teun geboren. Hij was erg klein en woog maar 2410 gram. Ik wilde graag borstvoeding geven en kreeg op aanvraag een tepelhoed waarmee ik ging voeden. Teun hapte mooi aan en wilde drinken, maar hij kreeg nog niet zoveel binnen. In de eerste nacht was ik oververmoeid en voelde ik me niet helemaal lekker. Daarom besloten de verpleegkundigen me te laten slapen. Zij wekten mijn partner al voor Teun wakker werd en overhandigden hem een fles kunstvoeding om onze zoon die nacht te voeden.

Toen ik dit de volgende ochtend hoorde was ik laaiend, maar ik was ook nog labiel van de bevalling. De verpleegkundige zei dat Teun moest drinken, omdat hij zo klein was en hij echt moest aankomen. Daar kwam bij dat hij de tweede dag zelfs in de couveuse werd gelegd, omdat hij zich niet warm kon houden. Men stuurde erg aan op het geven van kunstvoeding, want Teun zou te klein en te zwak zijn om aan de borst te kunnen drinken. Dit deed mij erg veel verdriet.

Na een dag ben ik gestart met afkolven, zodat hij in ieder geval toch mijn melk zou krijgen in plaats van kunstvoeding. Het afkolven ging goed en de melkproductie kwam al aardig snel op gang. Helaas zijn er meerdere flessen moedermelk verloren gegaan door een te lange opwarmtijd in de magnetron.

Naar huis

Een paar dagen later mochten we naar huis en daar hadden we een geweldige kraamverzorgende, echt een topvrouw. Ze heef er alles aan gedaan om mij te helpen Teun weer aan de borst te krijgen. We stopten met de fles moedermelk en begonnen met fingerfeeding. Hierbij spoten we geen melk in zijn mond, maar moest hij het uit het spuitje zuigen. Later gebruikten we een fles met een speciale speen, die volgens de beschrijving de vorm van de borst meer zou benaderen. Ook dit ging goed. Zo zijn we een tijdje doorgegaan.

Toch aan de borst
Een aantal weken later, ruim een maand na zijn geboorte, vond ik dat het tijd was dat Teun aan de borst ging drinken. Manlief sliep nog en ik ging op mijn gemak beneden op de bank zitten met Teun. Ik legde hem met een tepelhoed aan en warempel… hij dronk bij mij aan de borst! Oh, wat vloeiden mijn tranen toen en wat was ik blij! Ik was ook ontzettend trots op ons mannetje: hij kon het! Vanaf dat moment kreeg Teun alleen nog maar een fles als ik niet in de buurt was en dat gebeurde echt sporadisch.
 
 
We kunnen het!
Ik had een zeer sterke wil om borstvoeding te geven. Toch heb ik een aantal keren gedacht: “Ik ga stoppen met afkolven, het wordt me echt te veel.” Dan keek ik naar mijn baby en dacht ik: “We zijn al zo ver en jij verdient het beste, ik kan nu toch niet stoppen.” Dat was voor mij de motivatie om weer door te gaan.

En nu ik terugkijk op deze tijd, ben ik echt super blij dat het is gelukt om Teun borstvoeding te geven. Ik wilde hem het liefst minimaal twee jaar voeden, maar na dertien maanden is hij zelf gaan afbouwen en meer vast voedsel gaan eten. Onze borstvoedingsperiode eindigde eerder dan ik voor ogen had. Maar goed, ik vind het fijn dat hij geruime tijd borstvoeding heeft gehad. Nu de tweede op komst is, zal ik me ook zeker weer helemaal inzetten voor borstvoeding. Ik weet nu dat mijn borsten en ik het kunnen!