Dysmatuur geboren

Hoe zorgen en geluk elkaar afwisselen

Na een lange en moeilijke weg van drie jaar medische molen, raakten wij uiteindelijk zwanger van ons wondertje. Helaas stopte onze reis daar nog niet. Bij een zwangerschap van 22 weken kregen wij namelijk het bericht dat ons kindje te klein was voor de duur van de zwangerschap. Ze liep twee weken achter op de normale groei. We kwamen erachter dat ze in vergelijking met andere kindjes maar voor de helft groeide. Het waren heftige en spannende weken vol onzekerheid. Nadat ik een week in het ziekenhuis had gelegen, werd met 37 weken onze dochter Eva geboren. Haar gewicht was 1768 gram en ze was 42 cm lang. Het was erg zwaar om te zien dat ze zo klein en teer was. Ik voelde mij als nieuwe ouder onzeker en machteloos. Er was gelukkig één ding dat mij hielp om dit gevoel te onderdrukken: ik kon mijn pasgeboren dochter het beste geven wat ik had... moedermelk!

Direct beginnen met afkolven
Wij hebben eigenlijk nooit stilgestaan bij de vraag of we Eva borstvoeding of kunstvoeding zouden gaan geven: borstvoeding is natuurlijk en heeft belangrijke functies voor de moeder en het kind. Ik wilde dus alles op alles zetten om haar dat te geven.

Twee uur na de bevalling vroeg ik zelf om een kolfapparaat. De reactie van de verpleegkundige was: “Maar mevrouw, u bent net bevallen! Wij beginnen hier meestal pas acht uur na de bevalling mee.” Eigenwijs als ik ben, wilde ik het kolfapparaat toch meteen op de kamer hebben. Door de goede informatie die ik van VBN-contactpersoon Katja heb gekregen, wist ik dat hoe eerder je begint met afkolven, hoe sneller je melkproductie op gang komt.

Ik kolfde de eerste keer al 20cc in totaal af en gaf dat mee aan de verpleegkundigen. Zij waren erg verbaasd dat ik elke drie uur netjes mijn wekker zette om voor Eva af te kolven. Was het zwaar? Jazeker. Er zijn tijden geweest dat ik dacht: “Pfff, ik kan niet meer”. Maar het was het allemaal waard! Ik deed het voor het mooiste en beste doel dat je kunt maar kunt verzinnen: mijn kindje.

Ondanks hormoonaandoening toch voldoende moedermelk
Door een hormoonaandoening en het gebruik van medicijnen had ik nooit gedacht dat ik moedermelk zou kunnen aanmaken, maar het lukte! Proberen en doorzetten waren voor mij de meest belangrijke woorden in deze prille fase.

Twee weken na haar geboorte was eindelijk ons meisje thuis en leerden we samen steeds meer. Ik kolf nog steeds om de drie à vier uur voor haar af, maar we zijn langzaamaan stappen aan het zetten om over te gaan op het drinken aan de borst. De opbrengst is nog steeds veel meer dan Eva drinkt, maar gelukkig kan moedermelk onder de juiste omstandigheden wel zes tot twaalf maanden in de vriezer worden bewaard. Nooit zo maar weggooien dus, want daar is het veel te kostbaar voor!
Veel kinderen wordt in het ziekenhuis geleerd om uit een fles te drinken. Ook krijgen ze tijdens onderzoeken vaak een fopspeen met sucrose. Dit kan ervoor zorgen dat je kindje niet meteen aan de borst wil, maar de aanhouder wint. Het is een leerproces.

Bij het voeden maak ik gebruik van een tepelhoed. Die hebben wij nog niet afgebouwd en dat vinden we ook niet zo erg. Zolang Eva goed groeit en zich op haar gemak voelt, is dat voor ons het belangrijkste. En wat ik alle moeders wil meegeven is: geniet van elk moment samen met je kindje. Knuffel, voed en koester hem of haar. Elk kindje heeft het nodig, maar vooral de hele kleintjes!