Met pieken en dalen

Mijn borstvoedingsavontuur begon ruim zes jaar geleden bij de geboorte van mijn eerste kindje, een meisje, met prachtige donkere haren en indringende blauwe ogen. Al ver voordat ik überhaupt zwanger was, stond voor mij vast dat ik gewoon borstvoeding ging geven. Ik was zelf gevoed aan de borst en mijn kind zou de beste voeding krijgen die de natuur te bieden heeft, namelijk mijn eigen melk. Bij mijn familie, mijn zussen en mijn schoonzus, had ik gezien dat het allemaal voorspoedig ging. Ik was daarom vol zelfvertrouwen en vond het niet nodig om boeken te lezen. Ik wist zeker dat het zou lukken.

Zware bevalling
De bevalling van mijn dochter was moeizaam en zwaar, voor mij en voor haar. Na flink wat hulp van de verloskundige mocht ik mijn dochter eindelijk vasthouden: een perfect kindje, een prachtige mix van mij en mijn man. Naderhand moest ik naar het ziekenhuis om te worden gehecht. Daar moest ik wachten totdat de gynaecoloog had beslist of ik onder narcose moest; pas na uren mochten we weer naar huis. Al die tijd konden mijn dochter en ik niet bij elkaar blijven en kon ik haar niet voeden.

Problemen met aanhappen
De eerste pogingen tot aanleggen mislukten jammerlijk. Ik wist niet wat ik moest doen, mijn tepels waren vlak en ons meisje had geen flauw idee wat ze ermee aan moest. Het werd een strijd en we verloren. De kraamverzorgende bedacht dat ik maar een tepelhoed moest gebruiken. De hele nacht lag ons meisje aan mijn borst te sabbelen, maar ze kreeg niet veel binnen. De volgende dag kreeg ik een andere kraamverzorgende. Zij raadde ze me aan om met behulp van een kolf mijn tepels wat meer te vormen. Dat werkte! Onze dochter hapte aan en begon met flinke teugen te drinken. Binnen een week zat ze boven haar geboortegewicht van 3940 gram en ze bleef maar groeien.

Pijn en kloven
Helaas was er door deze moeizame start wel ernstige schade aan mijn tepels ontstaan. Ondanks de enorme pijn zette ik door. Ik wilde zo graag borstvoeding geven, het moest gewoon lukken. Ik schakelde een lactatiekundige in, maar zij kon niet zo veel voor me doen. Onze dochter hapte goed, ik voedde haar in verschillende houdingen en ik verzorgde mijn tepels daarna ook goed. Er was geen spruw aanwezig, het was een raadsel.
Na zes weken was ik zo verdrietig van de pijn dat ik mijn man vertelde dat ik zou gaan stoppen met borstvoeding. Mijn man zei dat hij me hoe dan ook zou steunen. Ik nam mezelf voor om het nog twee weken te proberen. In die twee weken gingen we op vakantie en kwam er wat ritme in het voedingspatroon van onze dochter. Ze liet wat meer tijd tussen de voedingen en per dag deed het voeden minder pijn. Na acht weken kon ik concluderen dat ik veel minder pijn had bij het voeden dan in het begin... en dat ik door wilde gaan met voeden. Na elf maanden voeden moest ik helaas stoppen vanwege medicijnen die ik gebruikte, maar we hadden een prachtige tijd om op terug te kijken, een tijd met pieken en dalen. En wat was en ben ik trots op mijzelf en ons meisje dat we ondanks alles hebben doorgezet!

Een nieuwe en zorgeloze borstvoedingsperiode
Hoe anders was dat bij onze tweede, een geweldig stoer jongetje... een jongetje dat in drie uur op de wereld kwam zonder problemen en vijf minuten na zijn geboorte al bij mij lag te drinken! De gynaecoloog noemde hem een natuurtalentje. We hebben dertien maanden mogen genieten met zijn tweetjes. Toen vond hij het welletjes en duwde me gewoon weg wanneer ik mijn borst aanbood. Het stoppen ging heel natuurlijk en makkelijk. Het was klaar.
Derde kindje aan de borst
Onze derde, ook een jongen, krijgt nu na achttien maanden nog steeds borstvoeding. We genieten er samen zo van! Toch ging het bij hem helaas ook niet vanzelf. Het drinken ging in het begin echt fantastisch. De melkproductie kwam zo goed op gang, dat ik na twee dagen enorme stuwing had en een weeshuis kon voeden met mijn melk.
'Mijn borst' zegt ons derde kindje
Ziekenhuisopname
Die stuwing ging echter niet over; binnen tien dagen had ik beide borsten ontstoken (en mijn baarmoeder) en lag ik in het ziekenhuis met 41 graden koorts. Gelukkig kon ik onze zoon in het ziekenhuis bij me houden en hem gewoon voeden! Na een antibioticakuur mochten we weer naar huis en begon het grote genieten. Ik wil zo lang mogelijk doorgaan met het geven van borstvoeding, omdat onze zoon veel last heeft van zijn longen en zelf ook al in het ziekenhuis opgenomen is geweest.
Steun voor andere moeders
Je kindje zelf kunnen voeden is zoiets geweldigs en ook zo ontzettend natuurlijk. Ik hoop dat elke vrouw dit mag meemaken. Inmiddels ben ik een vraagbaak geworden in mijn omgeving. Mijn vriendinnen, mijn zusje en mijn schoonzus vragen regelmatig om advies en dat vind ik geweldig; zo ging het vroeger ook. Hopelijk kan mijn verhaal een inspiratie zijn voor andere aanstaande of voedende moeders.