Volop genieten: wat kan de natuur perfect en prachtig zijn!

Ik ben Irene, 36 jaar, getrouwd en sinds tien weken moeder van een prachtige dochter, Juliette.Tijdens de borstvoedingsinformatieavond wist ik het zeker: Ik ga mijn kindje borstvoeding geven. Ik vond het prachtig te horen hoe mijn lichaam zich, door de aanmaak van moedermelk,afstemt op de behoefte van mijn kindje. Tijdens de zwangerschap heeft mijn lichaam mijn dochter gevoed; nu ze is geboren, kan ik daarmee verder gaan door borstvoeding te geven.

Verwachting versus werkelijkheid
Vastberaden was ik na het maken van de keuze om borstvoeding te geven. Ervaringen van vriendinnen waren niet allemaal zo romantisch zoals de boekjes dat weergeven. Ik was voorbereid op een eerste periode van alleen maar voeden en kolven om mijn melkproductie op gang te krijgen. In mijn verbeelding zou dit gepaard gaan met gevoelens van onzekerheid, vermoeidheid en frustratie. In het ziekenhuis waren ze op de hoogte van onze beslissing om borstvoeding te geven. Ze gaven mij en mijn man informatie hierover.
 
Vloeibare liefde
Direct nadat Juliette geboren was, ging ze op zoek naar de borst om te drinken. Met wat hulp van de verpleegkundigen leerde ik hoe ik Juliette het beste aan kon leggen. Juliette deed het super en dronk direct al goed. De verpleegkundige vertelde mij dat ik Juliette zo vaak als het kon aan de borst moest leggen. Zo moest mijn melkproductie op gang komen. Door die fijne begeleiding en doordat Juliette zo goed dronk, groeide mijn zelfvertrouwen hierin met de minuut.

Juliette viel net als alle zuigelingen eerst af, maar groeide daarna weer. Ik voelde mij zo trots als een pauw wanneer de weegschaal weer een hoger gewicht aangaf. Ze groeide door de melk die mijn lichaam speciaal voor haar aanmaakt! Hierdoor bleef mijn zelfvertrouwen groeien en ik ging steeds meer vertrouwen op mijn gevoel en op Juliette. Het fijne van borstvoeding is dat je niet meer met de klok hoeft te leven. Juliette geeft aan wanneer ze honger heeft en wanneer ze genoeg heeft. Soms zijn er ook zware dagen, zoals de regeldagen. Juliette wil dan elk uur of vaker drinken.  Het gevoel van frustratie heb ik laten varen en ik geef me er helemaal aan over. Ik maak het me dan comfortabel, zeg afspraken af en luister naar de behoeften van Juliette. Vaak is dit dan na één dag weer over.

Het voeden loopt nu al tien weken goed en ik ervaar het als het mooiste wat er is. Ik besef dat ik daarmee een ontzettend ‘rijk‘ mens ben, want ik ken genoeg verhalen van vrouwen die graag wilden, maar bij wie het niet is gelukt. Ik geniet volop van elke voeding, zelfs de nachtelijke. Ik ervaar het als iets romantisch en intiems. Buiten donker, iedereen slaapt en ik zit warm binnen mijn kindje te voeden. Het moment dat Juliette begint te drinken word ik een beetje ’rozig‘ en stroom over van liefde. Dan denk ik: "Ja, de natuur is perfect en prachtig!"

Afkolven
Iets minder romantisch vind ik persoonlijk het afkolven. Ik doe het, omdat ik straks weer ga werken en geen overstap wil maken naar kunstvoeding. Toen Juliette vier weken oud was, ben ik voorzichtig begonnen met afkolven. Het was even zoeken naar de juiste kolf, de juiste techniek en het juiste moment van de dag. Nu kolf ik ’s ochtends één borst af terwijl Juliette aan de andere drinkt. Dit werkt voor mij prima; ik heb inmiddels een goede voorraad in de vriezer liggen. Hiermee creëer ik voor mijzelf weer wat vrijheid en geef anderen plezier doordat ze Juliette een fles kunnen geven.

Dit gevoel ervaren gun ik elke moeder. Persoonlijk heb ik gemerkt dat goede begeleiding zo belangrijk is: iemand die je bij de hand neemt door de eerste week heen. Iemand die je zelfvertrouwen geeft, zodat je zelf verder kunt gaan.