Borstvoeding in Italië

L'allattamento al seno in Italia

In juli ben ik moeder geworden van ons derde kind, Merijn. Sinds het begin van dit jaar wonen we aan het Lago Maggiore. Een maand voordat we besluiten hier te gaan wonen, blijk ik zwanger te zijn. Alles valt op zijn plek, dit is de bedoeling! Ik mag mij het komende jaar aan mijn ‘mamamanagement’ en het hernieuwde moederschap wijden, in een andere omgeving, met andere mensen om me heen en in een nieuwe taal. Spannend, leuk!

Ander beleid
In de aanloop naar de bevalling spreek ik verschillende moeders uit allerlei Europese landen die hier in Italië bevallen zijn. Door deze ervaringsverhalen word ik me er extra van bewust dat een natuurlijke bevalling niet overal vanzelfsprekend is. Het blijft me met name bij, dat het je in geval van bijvoorbeeld een keizersnede zomaar kan overkomen dat je als kersverse moeder meteen een paar uur van je kindje wordt gescheiden. Ik neem me voor mijn kindje vanaf het eerste moment zelf naar de borst te laten zoeken en, net als bij de andere twee, borstvoeding te geven.

Het wordt een vlotte, natuurlijke bevalling vanaf de eerste wee thuis om half acht  tot aan de geboorte om kwart voor drie ‘s nachts in het ziekenhuis. De verpleegkundige vraagt me direct toestemming om Merijn te wassen; ik laat haar in mijn beste ‘zeven-maanden-Italiaans vriendelijk maar beslist weten dat dit mag, maar dat hij daarna weer terug bij mij moet komen omdat hij van mij is.

En zo gebeurt gelukkig ook; vrij snel na de bevalling loop ik losjes aan de arm van de verloskundige de bevalkamer uit op weg naar de afdeling. Het ziekenhuiswiegje met Merijn erin rolt in dezelfde route mee. Bizar eigenlijk om zo snel na een zeer vlotte en intensieve bevalling alweer op de been te zijn en zelf te lopen, maar ik voel me sterk, dus ik denk er op dat moment niet over na.

Voor het eerst voeden
Het is vier uur ’s nachts. Buiten is het zacht en aangenaam, met achttien graden bijna koel voor een Italiaanse zomernacht in juli. Ik lig in een ziekenhuisbed, met links een aanstaande moeder die al anderhalve dag weeën heeft en rechts een moeder die herstelt van een keizersnede vanwege haar tweede kindje.  Ik pak Merijn uit het wiegje om hem, voor het eerst sinds de geboorte, naar mijn borst te laten zoeken. Die vindt hij vlot en als vanzelfsprekend. Ik ervaar rust en dankbaarheid bij deze vanzelfsprekendheid en geniet van de puurheid van dat moment. Intussen blijft het op de kamer rommelig onrustig met lichten die aan- en uitgaan en mijn buurvrouwen en ik die op elk moment weer andere behoeften en vragen aan de verpleegkundigen hebben. Ik laat het van mij afglijden. Doordat ik de taal niet volledig machtig ben, gaat dat extra gemakkelijk.
 
Vertrouwen
Als de volgende ochtend de verpleegkundige voorlichting komt geven over borstvoeding, ben ik net even de kamer uit. Ze laat wel folders in het Italiaans achter, maar zegt tegelijkertijd over Merijn en mij tegen mijn man:

”Deze ’boeddha‘ heeft een ervaren moeder en hij is zelf zo stevig en tevreden, dat komt wel goed met die borstvoeding!’ Ik vind het op dat moment erg fijn dat ik gewoon mijn gang kan gaan en dat ik me niet hoef te vermoeien met het begrijpen van de borstvoedingsvoorlichting in het Italiaans. Ik vertrouw graag op mijn eigen gevoel.   

De tweede ochtend heb ik toch heel even een moment van onzekerheid of de melkproductie goed op gang is gekomen. Dan vraagt de dienstdoende kinderarts of ze even mag kijken. Als ik knik, wordt er voor ik het in de gaten heb in mijn borst geknepen en zie ik het gele colostrum op mijn tepel tevoorschijn komen. Onzekerheid weer overboord, er is melk.

Onbezorgd genieten
Twee dagen en een hele papierwinkel verder mogen Merijn en ik naar huis. Kraamzorg kent Italië niet, dus ik voel me gezegend met (schoon)ouders die in de eerste periode in de mogelijkheid zijn ons te helpen met praktische dingen en met de kinderen. Als we in Nederland waren geweest, hadden ze dit niet gedaan en niet hoeven doen. Nu kunnen de opa’s en oma’s de eerste momenten met hun jongste kleinkind meebeleven.

De stuwingsperiode rond de derde dag gaat onopgemerkt voorbij. Zou dit komen doordat mijn lijf het al twee keer eerder heeft mogen doen? De kinderhandjes, -armpjes en -elleboogjes van de andere twee kinderen die af en toe onbedoeld in mijn borsten prikken, zijn wel wat pijnlijk.  

Er volgen vele voedingsmomenten op allerlei plekken: op bed onder de klamboe, met de andere twee kinderen om ons heen zwermend, op onze chaise longue uitkijkend over de bergen en met het haast oorverdovende geluid van de vogeltjes in de boom, op het bankje voor het gemeentehuis na de inschrijving in het dorp, bijna wekelijks aan tafel in vele Italiaanse restaurants (met een Portugese en een Japanse vrouw met elk ook een kind aan de borst), maar ook als ik een keer net in bad zit en Merijn wil drinken; ik voed op verzoek, dus ‘u vraagt, wij draaien!’ Ik ervaar Italië als een heel kindvriendelijke plek en voel me vrij om  buitenshuis ook gewoon te voeden. Ik kan Merijn zelfs meenemen naar mijn wekelijkse Italiaanse les. Als hij wil drinken, glip ik gewoon even de les uit. Mijn Portugese vriendin met haar een maand oudere dochtertje loopt vaak in een parallel voedingsritme met mij mee de deur uit.  

Wanneer ik met Merijn in het vaccinatiecentrum ben, vraagt de dienstdoende arts na de eerste vaccinaties of ik voorlichting heb gekregen over borstvoeding. Op dat moment leg ik net Merijn aan de borst. Ze maakt haar vragenlijst wel af, omdat ze dat verplicht is, maar mijn antwoorden zijn overbodig. Zij ziet het al: dat gaat wel goed.

Vast voedsel
Intussen is Merijn zes maanden, verstaan en praten we steeds meer Italiaans (ook tegen Merijn) en zijn we begonnen met het introduceren van vaste voeding. Natuurlijk is borstvoeding nog steeds de belangrijkste voeding. Zo’n zes keer per dag laat Merijn weten dat hij daar behoefte aan heeft. Mooi dat ik daarop kan vertrouwen. En hij op mij, natuurlijk.