Fulltime afkolven, melk in overvloed

Vorig jaar ben ik bevallen van ons eerste kindje.  Ik wilde graag proberen om borstvoeding te geven, maar niet ten koste van alles. Dat had ik mij in ieder geval voorgenomen.

Huilen, overstrekken en niet meer aanhappen
Onze dochter werd na een zwangerschap van ruim 40 weken en een pittige bevalling geboren in het ziekenhuis. Ze had wat moeite met de start en is daardoor een half uur bij me weggeweest. Toen ze terug was bij mij, heb ik haar aangelegd en ze hapte meteen. Ze leek goed te drinken, maar nog dezelfde dag begon ze na een poosje aan de borst te hebben gelegen flink te huilen; ze overstrekte zichzelf en ze liet los. Na nog een keer proberen wilde ze zelfs helemaal niet meer aanhappen. Er werd me gevraagd om handmatig wat af te kolven zodat ze met een cupje kon worden gevoed. Dit lukte heel goed; in zeer korte tijd was het medicijnbekertje dat ik had gekregen bijna helemaal gevuld met colostrum. En dat was nog maar van één borst. De verpleegkundige was duidelijk onder de indruk van de hoge opbrengst.

De volgende ochtend hebben we nog geprobeerd om met een tepelhoed te voeden, maar dat rare ding wilde ze niet in haar mond. Het huilen en overstrekken bleven zich herhalen. Aan het einde van de ochtend mochten we naar huis. Thuis hebben we meteen de lactatiekundige gebeld. Zij kwam nog dezelfde avond bij ons voor een consult. We kregen tips om het voeden beter te laten verlopen (andere houding, en details met aanleggen), maar de paniek bij onze dochter bleef. In de kraamweek heb ik dagelijks contact gehouden met de lactatiekundige.

Heel veel melk
Na de bevalling kwam de melkproductie snel op gang en ik kreeg last van stuwing. Ik kolfde handmatig de druk eraf, wat wel 200 ml moedermelk opleverde. Die nacht begonnen mijn borsten enorm te lekken. Voedingspads waren niet voldoende; ik had een luier per borst nodig om de lekkage op te vangen en later gebruikte ik voor elke borst drie voedingspads. Dan nog werd ik met regelmaat wakker in grote plassen melk.

De volgende dag ben ik een elektrische kolf gaan gebruiken. In de kraamweek kolfde ik per dag tussen de 700 en 950 ml af. Zodra ik mijn beha uit durfde te doen, begon de melk al te stromen. Die dag zijn we ook begonnen met fingerfeeding. Onze dochter was veel te veel afgevallen. Na drie dagen hebben we nogmaals geprobeerd om haar aan de borst te laten drinken. Ze wilde wel, maar na tien minuten raakte ze weer in paniek. We hoopten dat het misschien beter zou gaan als ik eerst de ergste druk had weggekolfd. Helaas zorgde ook dit er niet voor dat onze dochter bij mij kon drinken.

Fulltime kolven
Een paar dagen later hebben we de fles geïntroduceerd. Op dat moment maakte het mij niet uit hoe ze de voeding binnen kreeg, als ze maar dronk. En omdat ik zo veel melk had, was het voor mij logisch dat ik bleef afkolven. Na vijf weken heb ik nog verschillende pogingen gedaan om onze dochter aan de borst te laten drinken. Het lukte haar maar niet om de hele voeding bij mij te drinken. Hoe moeilijk het ook was, na drie maanden heb ik de droom om haar nog aan de borst te krijgen opgegeven. We hebben nooit kunnen achterhalen wat de oorzaak is geweest van het niet aan de borst kunnen drinken. De overproductie en de enorme toeschietreflexen kunnen de oorzaak zijn geweest, of misschien de vergrote speekselklier die na vijf maanden operatief bij onze dochter is weggehaald en die in de eerste twee weken nog niet zichtbaar was?
 
 
Intensief
Ik vond het afkolven en de voedingen heel intensief. Alles bij elkaar kostte het me meer dan twee keer de tijd die onze dochter nodig had om een fles leeg te drinken. Wat was het fijn als papa thuis was of iemand anders een voeding op zich kon nemen; dat scheelde mij weer wat tijd. Ik kolfde altijd één borst per keer af, maar toen het weer tijd werd om te gaan werken, was het handiger dat ik beide borsten tegelijkertijd zou gaan afkolven. Daar zag ik nogal tegenop. De eerste keren zat alles onder de melk. Daarna wilde ik het eigenlijk niet meer, maar het leek mij nog steeds handiger om onder werktijd een dubbele kolfset te kunnen gebruiken. Na een week thuis oefenen kreeg ik het toch onder de knie.
Afkolven in het openbaar was echt een enorme drempel; zomaar met de kolf middenin een café of in een restaurant... het leek me heel vreemd. Het afkolven van beide borsten tegelijkertijd met zo'n oncharmante kolfbeha was voor mij geen optie, dus besloot ik in die situaties om en om af te kolven. De eerste keer in een Duits café vergeet ik nooit meer. Ik dacht dat iedereen mijn kolf kon horen en mijn borsten zou zien, maar dat was natuurlijk niet zo. De tweede keer was makkelijker, al kon ik er niet aan wennen.
 
Onbegrip
Helaas werd er niet altijd positief gereageerd op mijn keuze om te blijven afkolven. Ik heb te maken gehad met onbegrip van moeders die hun baby kunstvoeding gaven; sommigen snapten waarom ik die moeite deed. Tijdens het mamacafé gaven sommige borstvoedende moeders me sterk het gevoel dat ik niet genoeg had gedaan om onze dochter bij mij aan de borst te laten drinken en nu voor de makkelijke weg koos… Dat vond ik heel pijnlijk, want ik stak er immers veel tijd en energie in. Bovendien miste ik de liefdevolle, speciale momenten aan de borst. Ik voelde me een melkkoe, een melkkoe die niet in staat was haar dochter bij zich te laten drinken. Daar heb ik heel wat tranen om gelaten. Ik wilde enorm graag contact met anderen die eenzelfde ervaring hadden. Niemand die ik kende, deelde echter mijn ervaring en ook op internet kwam ik geen vergelijkbaar verhaal tegen. Gelukkig kon ik er later beter mee omgaan.

Naar anderen toe gebruikte ik soms zelfspot; ik ging dan niet afkolven, maar de koe uithangen. Menig keer loeide ik daar ook nog een keer bij.

Afbouwen
Het lukte me niet om mijn melkproductie goed onder controle te krijgen. Als ik een baby hoorde huilen, en dat hoefde echt mijn eigen dochter niet te zijn, kreeg ik al meer melk. Wanneer er een klein beetje melk achterbleef in mijn borst, ontstond er al een harde plek zo groot als een hockeypuck. Mijn lijf kon de achtergebleven melk niet snel genoeg opruimen. Mijn borsten waren net twee enorme stuwmeren. De nachtelijke kolfmomenten had ik vanwege mijn overproductie al snel laten vallen en uiteindelijk kolfde ik vijf keer per dag af. In vier keer kon ik dezelfde hoeveelheid afkolven, maar dat resulteerde meteen in harde plekken en borstontstekingen. Het advies van deskundigen was dan om extra te gaan afkolven om de plekken weg te krijgen. Daardoor ging ik echter nog meer melk produceren. Wat ik ook probeerde, minder melk kwam er niet uit; het werd alleen maar meer.
 
Na zes maanden fulltime te hebben afgekolfd was ik er klaar mee. Per dag kolfde ik minimaal 1200 ml af, terwijl onze dochter op dat moment nog maar maximaal 600 ml dronk. Na de zoveelste poging om te minderen, kwam ik bij de huisarts terecht. In tranen deed ik mijn verhaal. De huisarts heeft, toen hij doorhad dat het zonder medicatie echt niet ging lukken, een middel voorgeschreven dat de melkproductie remt. Hij adviseerde me om na inname van deze medicatie niet meer af te kolven. Dit leidde diezelfde avond nog tot ernstige stuwing, constante lekkage en een dubbele borstontsteking. De huisarts die ik bij de huisartsenpost trof, zei dat hij dit nog nooit had meegemaakt. Ik heb het met de antibiotica die hij voorschreef nog twee dagen aangekeken. Dat was echt een ramp. De kuur hielp niet; mijn borsten bleven enorm gestuwd, de melk bleef eruit stromen en de pijn was ondraaglijk. Ik kreeg een ander middel voorgeschreven om de melkproductie te remmen, dat ik gedurende twee weken moest gebruiken. De medicatie gaf helaas wel veel bijwerkingen. Ondertussen had ik contact met mijn lactatiekundige. Zij adviseerde me om mijn borsten één keer leeg te kolven en vervolgens dag en nacht een super strakke beha te dragen. Met haar advies en de kuur was ik na twee weken eindelijk van mijn melkproductie af.
 
Terugblik
Na deze heftige ervaring wilde ik in eerste instantie nooit meer borstvoeding geven. Inmiddels denk ik daar anders over. Alle pijn, moeite en tijd is het waard geweest. Onze dochter heeft de beste start gehad die ik haar kon geven en ze is een gezonde, vrolijke meid. Mijn liefde voor haar is alleen maar groter geworden. Nadat ik met afkolven ben bestopt, heeft ze nog een paar maanden kunnen genieten van de zorgvuldig ingevroren moedermelk.