Fulltime afkolven

Na een ongecompliceerde zwangerschap van meer dan 41 weken werd mijn zoontje geboren in het ziekenhuis. Een overweldigende gebeurtenis! Ik had al eerder de keuze gemaakt om borstvoeding te gaan geven, dus werd in de verloskamer geprobeerd hem voor de eerste keer aan te leggen. Hij had echter helemaal geen interesse, hapte niet en de verpleegkundige klopte me bemoedigend op de arm: “Dat komt wel. Geef het tijd.”

Niet aanhappen
We mochten snel naar huis en werden ontvangen door de kraamverzorgende. Ook met haar probeerde ik mijn zoon aan te leggen, maar weer hapte hij niet aan. Toen de kraamverzorgende in de avond naar huis ging, klopte ook zij mij geruststellend op de arm: “Rustig blijven proberen, het komt wel.” Mijn zoon leek echter misselijk te zijn; die eerste nacht spuugde hij meerdere keren oud bloed op van de bevalling. Ook huilde hij veel. Aan het einde van de tweede kraamdag begon hij duidelijke tekenen van honger af te geven, maar bij het aanbieden van de borst bleef het aanhappen  nog steeds uit. Het was alsof hij het niet begreep.
 
Afkolven

De kraamverzorgende stelde voor dat ik in ieder geval ging afkolven om de melkproductie op gang te krijgen. Dan zou ik hem de colostrum met een spuitje kunnen ‘fingerfeeden’. Ze toonde me hoe we dit moesten doen en ik ging met mijn handkolf aan de slag. Er kwamen druppels gele melk en ik was zo teleurgesteld door de schamele hoeveelheid, maar de kraamverzorgende was erg enthousiast dat er al zo snel melk kwam. Ze legde me uit hoe weinig een pasgeboren baby in het begin nodig had en warempel, mijn zoon vond het heerlijk en was na dat ‘kleine’ spuitje ook voldaan. Tussendoor probeerden we hem aan te leggen, maar zonder succes. Heel af en toe hapte hij, maar hij liet meteen los als hij de tepel goed in zijn mond voelde. Ik ging door met afkolven.

Na twee dagen kreeg ik pijn in mijn hand van het veelvuldig afkolven. De kraamverzorgende stelde voor om een elektrisch kolfapparaat te huren bij de thuiszorgwinkel. Ik wist niet eens dat dit kon, maar dat was een hele verademing. Een hoekje in de babykamer werd mijn kolfhoekje. We zetten er een tuinstoel neer met een dik kussen, een kastje waar de kolf op kon staan en waar ik mijn glas drinken op kon zetten. Het duurde niet lang voor ik handigheid genoeg kreeg om tijdens het afkolven een boek te lezen. Zo gingen de twintig minuten snel voorbij. Als er bezoek kwam, vond ik het ook heerlijk om me even terug te trekken, even tot rust te komen.

Frustratie en verdriet

Omdat mijn zoon nog steeds niet aan de borst dronk en de hoeveelheden melk snel meer werden, stapten we over naar het voeden met een fles. Er moesten wel vijf verschillende merken in huis komen, voordat we er één vonden waaruit hij goed kon drinken. Tussendoor bleef ik proberen hem aan te leggen, maar dat viel me emotioneel heel zwaar. Hij huilde heel hard, moest er niets van hebben en hapte niet meer. Inmiddels hadden meerdere mensen meegekeken, maar niemand begreep precies waarom mijn zoon zo reageerde. De verloskundige, de kraamverzorgende en het consultatiebureau adviseerden om het te blijven proberen.

Toen mijn zoon twee weken oud was, kon ik het niet meer aan om keer op keer het voeden aan de borst te zien mislukken; mijn baby raakte steeds van slag en ik huilde met hem mee. Ik besloot het aanleggen te laten zitten en kolvend door te gaan. Dit bracht mij veel rust. Met de gehuurde elektrische kolf leverden zes kolfbeurten per etmaal voldoende moedermelk op. Ik kreeg er routine in en nam de kolf ook gewoon mee als ik op bezoek ging. Dan gaf mijn man een fles en ik trok me even terug in een andere ruimte om af  te kolven voor de volgende voeding.

Goed gevoel
Mensen in mijn omgeving waren erg verbaasd dat ik zoveel moeite deed, terwijl ik in diezelfde fles ‘gewoon’ kunstvoeding kon doen; het geven van borstvoeding was toch niet gelukt? Zelf voelde ik dat niet zo. Ik was erg teleurgesteld dat ik mijn zoon niet aan de borst had gehad, maar ik kon hem nog steeds de beste voeding geven. En ja, alle voedingen afkolven kostte veel tijd, maar het gaf mij een goed gevoel. Ik zei tegen mezelf: “Ik zie wel hoe lang ik het volhoud.” Dat was toch telkens langer dan ik van tevoren had gedacht.
 
Afbouwen
Mijn bevallingsverlof liep ten einde, het moment dat ik weer aan het werk zou gaan kwam in zicht. Ik had een drukke, hectische baan en ik had bij een collega gezien hoe moeizaam  de combinatie met afkolven bij haar verliep. Ik zag het helemaal niet zitten om af te kolven op mijn werk, ik schoot al in de stress als ik eraan dacht. Om die reden ben ik gaan afbouwen. Nog voor mijn eerste werkdag werd ik echter ernstig ziek en ik troost me met de gedachte dat ik om die reden hoe dan ook had moeten stoppen met afkolven.

Mijn zoon heeft tien weken uitsluitend moedermelk gehad. Daar ben ik trots op, want het heeft toch doorzettingsvermogen en energie gekost. Ik bedank bij deze nog mijn lieve kraamverzorgende, die met dit idee kwam en mij heeft laten zien hoe een baby die niet aan de borst drinkt toch met moedermelk kan worden gevoed..

Karin

Naschrift
Inmiddels is mijn zoon bijna acht jaar en heeft hij de diagnose klassiek autisme en een verstandelijke beperking. We hebben jaren lang veel problemen gehad met tastovergevoeligheid in zijn mond. Zachte aanrakingen in zijn mond waren voor hem heel onaangenaam, stevige aanrakingen kon hij veel beter verdragen. Ik vermoed dat dit de reden is geweest dat hij nooit aan de borst heeft willen drinken.